Communicatie versus techniek

Bij een civiel project in de openbare ruimte wordt vaak gewerkt met een IPM team. In dit team zijn verschillende rollen benoemd, van technisch tot communicatief. Dat is onder andere belangrijk omdat in de praktijk vaak blijkt dat mensen met een technische achtergrond ook ‘technisch’ communiceren.

Soms komt het voor dat het ingenieursbureau (of een andere ingehuurde partij) de communicatie en het omgevingsmanagement ‘erbij doet’. De gedachte is dan, we gaan bij contact met stakeholders ons bestaande projectteam inzetten en kijken vervolgens wel wat er gebeurt. Zo kan het voorkomen dat een technisch ingenieur voor een zaal vol omwonenden staat uit te leggen dat het plan voldoet aan alle normen en richtlijnen en dat er echt goed naar gekeken is maar helaas geen andere mogelijkheden zijn.

Mensen werken en communiceren meestal redelijk voorspelbaar, volgens vaste patronen. Een groot deel van de bevolking is dan ook in te delen in kwadranten of types. Er zijn genoeg modellen beschikbaar die voorzien in een onderscheid tussen Alpha/Beta of Perfectionist/Avonturier. Generiek gesproken zitten technische mensen vaak niet in de communicatieve hoek. Dat is echter wel juist de vaardigheid die noodzakelijk is om tijdens contact met de omgeving te komen tot een gedragen dialoog in plaats van een conflictsituatie. Juist daarom is het van groot belang om in bij een project in de openbare ruimte te werken met een verscheidenheid aan rollen. Op die manier kan iedereen excelleren en ontstaan er minder spraakverwarringen en conflicten.

De rol van omgevingsmanager is een andere dan die van technisch projectleider. Het scheiden van deze taken ligt dan ook voor de hand bij projecten waar veel interactie met de omgeving is vereist.