Snippergoen: kleine stukjes, grote zorgen

Er liggen in Nederland in veel woonwijken of buurten groenstroken van beperkte afmetingen die niet direct een belang hebben voor de openbare ruimte, die geen onderdeel zijn van de gemeentelijke infrastructuur én geen deel uitmaken van de hoofdgroenstructuur. Deze groenstroken liggen vaak versnipperd over wijken en buurten en worden daarom ‘snippergroen’ genoemd.
Dit snippergroen zorgt in menig gemeente voor hoofdbrekens. Tijd voor omgevingsmanagement en participatie? Enkele voorbeelden:

In een gemeente in de provincie Utrecht werd een actie opgezet door de gemeente om snippergroen te verkopen aan bewoners. Helaas vergat diezelfde gemeente om de bestemming van het groen (‘openbaar groen”) te wijzigen. Dat leidde tot de onwerkelijke situatie dat bewoners hun nieuwe grond niet mochten gebruiken als tuin. Ze mogen op hun nieuwe stuk tuin geen schutting bouwen of terras aanleggen. Een voorstel tot wijziging van het bestemmingsplan werd door de gemeenteraad afgewezen….

Een gemeente in Gelderland bood eveneens een deel van haar snippergroen te koop aan. Bewoners gingen daar op in en betaalden de gemeente voor de grond. Een bepaalde groep maakte aanspraak op verjaring omdat zij de grond al meer dan 20 jaar stilzwijgend in gebruik hadden en kreeg de grond voor niets. Dat klinkt als een sterk staaltje ambtelijke bureaucratie. Maar volgens de wethouder was dat de gewone gang van zaken: ‘Het lijkt misschien rechtsongelijk, ik voel daar wel in mee. Maar het is allemaal volgens de regels, ik ben wethouder en moet me dus aan de wet houden.’

Een Zuid-Hollandse gemeente had ervoor gekozen het snippergroen te verhuren. Onverwacht verhoogde de gemeente fors de huur, soms met honderden procenten.
Not done, vonden de bewoners. “De overheid hoort zich tegenover de burgers te gedragen als een betrouwbare partner. Als je een huurovereenkomst hebt met de gemeente, hoort die huur niet ineens meer dan verdubbeld te worden.” Na protest (in de raadszaal) werd het besluit uiteindelijk teruggedraaid.

In een Utrechtse gemeente leek het goed te gaan: snippergroen werd aan bewoners aangeboden zodat zij hun tuin konden uitbreiden. De gemeente deed alles netjes….hoewel….Toen de overburen er lucht van kregen waren de rapen gaar. Zij hadden juist jarenlang gestreden zodat het groen ook groen zou blijven. Dat wist de gemeente én de buurt en nu gingen diezelfde partijen met elkaar een overeenkomst aan zonder hen te betrekken.

De moraal van het verhaal: snippergroen is bij uitstek een onderwerp dat zich leent voor aanpak via participatie. Hoe zou het met de bovenstaande voorbeelden zijn afgelopen wanneer bij de start alle betrokkenen en belanghebbenden waren genodigd om gezamenlijk na te denken over beleid en aanpak? In ieder geval zouden verschillen van inzicht en bezwaren al op tafel liggen vóórdat er beslissingen waren genomen. De leefomgeving, die maak je immers samen!